|
Ogólne informacje
Wieś
znajdująca się w powiecie pleszewskim, przy drodze do Kalisza,
około 6 km od Gołuchowa. Liczy około 550 mieszkańców. Dokładna
lokalizacja.
Historia
Kuchary
były wzmiankowane już w 1198 roku jako książęca osada służebna.
Jak podają "Dwory Polskie w Wielkiem Księstwie Poznańskiem"
Leonarda Durczykiewicza wieś była własnością Józefa Czapskiego.
W 1358 roku jako wieś szlachecka Kuchary przeszła na własność
Konwentowi Kanoników Regularnych zakonu Augustynów w Kaliszu.
Przywilej ten potwierdza król Zygmunt I aktem wydanym w Krakowie
w roku 1540. Po trzecim rozbiorze Polski Kuchary przeszły na
własność Krystyana Fryderyka Thönne Reichsgrafa von Lüttichau,
w późniejszym etapie odstąpiono je w 1799 roku za 2000 talarów
Michałowi Jerliczowi, który rok później sprzedał je za 8000
talarów księciu i landgrafowi Hesko-Darmstadzkiemu, Jerzemu
Karolowi. Ale i ten nie był długo właścicielem, odstępując Kuchary
dnia 2 czerwca 1822. Od roku 1835 -1838 właścicielem Kuchar
był Stefan Grabowski, od którego odkupił je Anastazy Czapsk.
Dwór
Dwór
pochodzi z początku XIX wieku, został powiększony w roku 1879.
Obecnie prawdopodobnie w rękach prywatnych (chociaż nie znalazłem
takiego oznaczenia na obiekcie czy w otaczającym go parku).
W momencie wykonywania zdjęć XIX wieczny park był dostępny.
Stan na wrzesień 2006
Kościół
Modrzewiowy
kościół św. Bartłomieja powstał w 1686 r. ma gontowy dach z
wieżyczką na sygnaturkę i niską wieżę od strony zachodniej.
Wewnątrz zachowały się 3 ołtarze z ok. 1630 r. Obraz z 1635
r. w ołtarzu głównym przedstawia adorację Matki Boskiej przez
świętych Stanisława i Wojciecha; niżej znajduje się malowana
predella z postaciami apostołów w strojach polskich. Chrzcielnicę
barokową wykonano w kształcie drzewa rajskiego. W prezbiterium
znajduje się drewniany relikwiarz z XVI w. z popiersiem św.
Mikołaja. Przy kościele stoi drewniana dzwonnica, kryta gontowym
dachem
Źródło:
P. Anders, A. Gulczyński, J. Jackowski - Powiat Pleszewski,
WBP Poznań 1999, Dwory Polskie w Wielkiem Księstwie Poznańskiem
Leonarda Durczykiewicza. Fot. Aleksander Liebert
|