wycieczki i zwiedzanie Wielkopolski

Najciekawsze rezydencje na południe od Poznania

(ok 158 km).
Szczęśliwie do naszych czasów zachowało się wiele zabytkowych rezydencji Wielkopolski. W jeden dzień co prawda nie pozna się ich wszystkich, ale można spróbować zobaczyć kilka z najciekawszych.

Przygodę z wielkopolskimi rezydencjami zaczynamy w 1. Antoninie (0 km). Stojący tutaj pałac zbudowany dla Antoniego Radziwiłła to prawdziwy unikat z uwagi na swoją drewnianą konstrukcję. Zbudowano go na planie krzyża greckiego, co jest rzadkością wśród tego typu rezydencji. Całe wnętrze korpusu głównego zajmuje sporych rozmiarów, trójkondygnacyjna sala o ozdobnym stropie wspartym na grubej kolumnie- kominie. Jest to doskonałe miejsce na koncerty muzyki poważnej, które odbywają się tutaj od czasu do czasu. Jedno ze skrzydeł mieści klatkę schodową wiodącą na wewnętrzne balkony, prowadzące do pokoi mieszkalnych w pozostałych trzech skrzydłach. Miejsce to było odwiedzane przez samego Fryderyka Chopina. Obecnie znajduje się tutaj hotel i restauracja.

Pałac w Antoninie
Pałac w Antoninie
Pałac w Antoninie

Kolejnym punktem jest pałac w 2. Dobrzycy (53 km) należący niegdyś do adiutanta i szefa kancelarii wojskowej króla Stanisława Augusta, czyli generała Augustyna Gorzeńskiego. Klasycystyczny pałac położony w południowo-wschodniej części wsi. Mieści się w malowniczym parku krajobrazowym utrzymanym w stylu angielskim. Wybudowany w latach 1789-90 przez czołowego architekta epoki klasycyzmu, autora między innymi pałacu w Śmiełowie i pałacu w Lubostroniu. Z uwagi na związki Gorzeńskiego z masonerią symbolika architektoniczna pałacu i parku nawiązuje do tradycji wolnomularskich. Dobrzycki park należy stawiać wśród najpiękniejszych tego typu. Na obszarze ponad 9 ha niemiecki ogrodnik Lange zaprojektował romantyczny, wkomponowany w cztery stawy ogród. Występuje tutaj wiele gatunków drzew: dęby, platany, buki, lipy, kasztanowce, graby, w tym ponad trzydzieści pomników przyrody. Najważniejszymi z nich są platan klonolistny z poł. XVIII wieku, znajdujący się niedaleko wjazdu na teren zespołu pałacowo-parkowego oraz najstarszy w Polsce klon polny z końca XVII wieku znajdujący się w pobliżu oficyny. Oprócz licznych drzew o charakterze miejsca decyduje także architektura parkowa taka jak dwa pawilony – Monopter i Panteon, również zaprojektowane przez Stanisława Zawadzkiego, oraz grota. Miłe dla oka są także woliery dla różnego gatunku ptaków.

Pałac w Dobrzycy
Park w Dobrzycy
Panteon

W pobliskim 3. Jarocinie (17 km) zobaczymy pałac zbudowany w stylu neogotyku angielskiego rodu Radolińskich wraz z rozległym parkiem. Pałac zbudowano w latach 1836-1850 według projektu Fryderyka Augusta Stülera. Elewacje zdobią wieżyczki, krenelaże i ganek z balkonem- bryła obiektu jest bardzo zróżnicowana. Kilkukrotnie go przebudowywano, miało to miejsce w XIX i na początku XX wieku. Największą ozdobą pałacu był hall nakryty bogatym, angielskim sklepieniem drewnianym wspartym na ozdobnych słupach- niestety to pomieszczenie nie zachowało się do naszych czasów. Rezydencja uległa bowiem dwóm tragicznym w skutkach pożarom- w 1917 oraz w 1945 roku. W 1949 roku odbudowany obiekt przejęło Ministerstwo Oświaty i do dzisiaj służy celom publicznym. Niedawno rezydencja przeszła generalny remont i prezentuje się wprost wspaniale. Z powodzeniem można ją zaliczyć do najpiękniejszych przykładów neogotyku angielskiego w Polsce. Zainwestowano także w park, razem z  odtworzonym historycznym układem alejek oraz ogrodem różanym stanowi wartościowy punkt na mapie województwa. Nowo zagospodarowana przestrzeń we wschodniej części parku dopełnia całości i zachęca do spacerów.

Pałac Radolińskich
Pałac Radolińskich
Pałac Radolińskich
Pałac Radolińskich

Zmieniając na chwilę klimat z bogatych rezydencji magnackich warto zawitać do 4. Koszut (42 km), gdzie stoi piękny, szlachecki dworek- obecnie muzeum. Dwór wzniesiono w II poł. XVIII wieku dla Józefa Zabłockiego z wykorzystaniem fundamentów poprzedniego budynku z XVII wieku. Materiał służący do wzniesienia budynku może być jeszcze starszy, ponieważ w trakcie remontu znaleziono belkę z datą 1567! To jeden z nielicznych zachowanych przykładów oryginalnej barokowej siedziby szlacheckiej, a zdobiące obiekt charakterystyczne alkierze wywodzą się z tradycji obronnego dworu rycerskiego z narożnymi wieżami. Dwór wzniesiono w konstrukcji szkieletowej z modrzewia. Na przełomie XIX i XX wieku przebudowano alkierze, a w 1902 roku postawiono piętrowy, owalny ryzalit kryjący salon oraz użyto polskiego łamanego dachu czterospadowego. Inwestorem był wówczas Witold Kosiński, który prawdopodobnie konsultował przebudowę ze słynnym architektem Rogerem Sławskim.

Dwór w Koszutach
Dwór w Koszutach
Wnętrze dworu w Koszutach
Wnętrze dworu w Koszutach

Kilka kilometrów dalej czeka nas 5. zamek w Kórniku (9 km), siedziba Białej Damy, którą otacza arboretum. Na to miejsce z pewnością należy zarezerwować sobie więcej czasu. Jego początki sięgają średniowiecza. Obronna budowla otoczona fosą, dostęp do niej był możliwy przez most zwodzony oraz spuszczaną okutą kratę. Do dziś z tego okresu zachowały się stare mury i piwnice obiektu. W połowie XVI wieku zamek rozbudowano i zwiększono jego funkcje obronne. W XVIII wieku Teofilia z Działyńskich przeobraziła średniowieczny zamek w barokowy pałac. Zamek dzisiejszy kształt – neogotycki, o wyglądzie i charakterze nawiązującym do budowli obronnych – zawdzięcza Tytusowi Działyńskiemu (projekt Karla Friedricha Schinkla) w połowie XIX wieku. W murach zamku mieści się muzeum z wieloma unikatowymi eksponatami, m.in. meble różnych stylów i epok, obrazy mistrzów polskich i europejskich, rzeźby, kolekcje numizmatyczne, militaria polskie i wschodnie, wyroby rzemiosła artystycznego z porcelany i srebra oraz zbiory etnograficzne i przyrodnicze z Australii i Oceanii. Jak głosi legenda nocami po parku i zamkowych komnatach przechadza się Teofilia z Działyńskich zwana „Białą Damą”. Wokół przepiękne arboretum.

Atrakcje Wielkopolski
Zamek w Kórniku
Wnętrza zamku w Kórniku
Wnętrza zamku w Kórniku

Droga do kolejnego punktu, 6. Rogalina (12 km) nie zajmie nam jednak długo. Pięknie odrestaurowany kompleks rezydencjonalny Raczyńskich to nie tylko wzorowo zorganizowane muzeum wnętrz, ale także słynne dęby rogalińskie i okazały park. Znajdujące się tutaj barokowo-klasycystyczne założenie pałacowe z XVIII wieku należy do najpiękniejszych w Polsce. Autorami projektu byli najwybitniejsi wówczas architekci królewscy: Dominik Merlini i Jan Christian Kamsetzer. Pałac składa się z głównego budynku i połączonych z nim ćwierćkolistymi skrzydłami galeriowymi dwoma oficynami. W latach 90-tych XIX wieku, kiedy właścicielami Rogalina byli Edward Aleksander Raczyński i jego żona Róża z hr. Potockich, krakowski architekt Zygmunt Hendel prowadził tutaj zakrojone prace remontowo – konserwatorskie. To także autor zrekonstruowanej niedawno neobarokowej biblioteki na piętrze pałacu. W latach 1911-1912 Edward Aleksander Raczyński wzniósł budynek galerii malarstwa, w którym umieścił gromadzoną przez siebie od lat 80-tych kolekcję dzieł sztuki. Obecnie eksponowane jest tu blisko 300 prac, m.in. gigantyczne płótno o powierzchni ponad 47m2 Jana Matejki Dziewica Orleańska oraz zespół dzieł Jacka Malczewskiego i innych wybitnych artystów polskich i zagranicznych. Był to jeden z nielicznych w tym czasie na ziemiach polskich obiekt zbudowany od początku z myślą o udostępnianiu go publiczności.

Pałac w Rogalinie
Pałac w Rogalinie
Pałac w Rogalinie

Kończąc wyprawę nie wypada nie wjechać do 7. Poznania (25 km) aby zobaczyć ostatni tego typu zamek nowożytnej Europy, czyli zamek Cesarski oraz zrekonstruowany zamek królewski z przeznaczeniem na muzeum wnętrz. Rezydencja królewska wzniesiona prawdopodobnie w XIII wieku przez Przemysła II, następnie wielokrotnie rozbudowywana. W 1493 roku złożył tu królowi Polski hołd lenny wielki mistrz krzyżacki Hans von Tieffen. Zamek został częściowo zniszczony w czasie wojny północnej, od tego czasu popadł w ruinę. Odbudowany szczątkowo pod koniec XVIII wieku, następnie ponownie zniszczony w 1945 roku. Kolejna odbudowana nastąpiła w latach 1959–1964, a ostateczny kształt nadany został w latach 2010–2013 według projektu Witolda Milewskiego. Obecnie mieści się tutaj wzorowo zaaranżowane Muzeum Sztuk Użytkowych, a zrekonstruowaną, czterdziestotrzymetrową wieżę wykorzystano jako punkt widokowy. Na powierzchni prawie 1500 m² prezentowana jest stała ekspozycja poświęcona w całości sztuce użytkowej. To około 2000 muzealiów powstałych od średniowiecza do współczesności. Strona muzeum.

Zamek w Poznaniu
Zamek w Poznaniu
Zamek w Poznaniu
Zamek w Poznaniu
Zamek w Poznaniu
Zamek w Poznaniu

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

CAPTCHA