Ołobok

Drewniany kościół z XVI w, kościół Jana Ewangelisty, olejarnia-młyn wodny

Ogólne informacje

Wieś w gminie Sieroszowice licząca około 700 mieszkańców. Ołobok był wzmiankowany już w 1136 roku. W 1213 roku książę wielkopolski Władysław Odonic ufundował w miejscowości klasztor dla cystersek z Trzebnicy, które miały duży wpływ na rozwój wsi. Pochodzące z Niemiec zakonnice sprowadziły w połowie XIV wieku niemieckich osadników. Prawdopodobnie część z nich pochodziła ze słowiańskich terenów wschodniej części Rzeszy. Wieś zachowała pochodzący z tamtego okresu układ przestrzenny. Od XVI wieku miejscowość stał się lokalnym ośrodkiem włókiennictwa. Rozwijała się w związku z tym hodowla owiec. Charakterystyczne było dla niej plecionkarstwo ze słomy. Tradycja ta wywodzi się z wpływów klasztoru, którego zakonnice uczyły ołobockie dziewczęta robót ręcznych czy haftowania.
Miejscowość znajduje się na Szlaku Cysterskim.

 
Pokaż Wielkopolska na większej mapie

Będąc w Ołoboku warto także zobaczyć:

pałac w Rososzycy ok. 4 km.
dwór w Chotowie ok. 8 km.
Kalisz ok. 14 km.
Grabów nad Prosną ok. 15 km.
Ostrów Wielkopolski ok. 16 km.

Drewniany kościół

Największym skarbem Ołoboka jest późnogotycka drewniana świątynia parafialna pochodząca z początku XVI wieku. To już jeden z nielicznych przykładów kościołów tzw. typu wielkopolskiego o wspólnym dachu dla nawy i węższego prezbiterium. Okazja, aby zobaczyć jego ciekawe wnętrze zdarza się niestety niezwykle rzadko, takim dniem jest np. odpust św. Jana Chrzciciela i dzień Wszystkich Świętych. Nawet wtedy msza święta odprawiana jest na zewnątrz z uwagi na niedostateczną wielkość świątyni dla tak licznie zgromadzonych wiernych. Co kryje się za drewnianymi ścianami? Przede wszystkim cenny późnorenesansowy ołtarz główny. W jego polu środkowym możemy podziwiać Chrzest Chrystusa autorstwa wrocławskiego artysty Adama Scholza z 1600 roku. Na bocznych skrzydłach widnieją postacie św. Jana Ewangelisty i św. Michała Archanioła, a na odwrocie zostało umieszczonych osiem scen Męki Pańskiej. Jeszcze jeden późnorenesansowy ołtarz, pochodzący z połowy XVII wieku, znajduje w nawie od strony południowej. Umieszczono w nim obraz św. Walentego. Natomiast ołtarz boczny od strony północnej, z płótnem Matki Boskiej Częstochowskiej, jest młodszy i reprezentuje styl barokowy.
To właśnie tutaj pochowano Pawła Brylińskiego – ludowego artysty z Wieruszowa żyjącego w XIX wieku. Jego grób niestety nie zachował się do naszych czasów. Możemy natomiast wspomnieć istnienie tego zdolnego człowieka wpatrując się w figurę św. Józefa z Dzieciątkiem, będącej jego autorstwa, znajdującą się na kruchcie kościoła.

Fotografia archiwalna. 2006 rok.

Fotografia archiwalna. 2007 rok.

Fotografia współczesna - po ścięciu drzew. Rok 2008

Kościół poklasztorny

Na przełomie XV i XVI wieku wybudowany został obecny, orientowany kościół w stylu późnogotyckim pod wezwaniem świętego Jana Ewangelisty oraz murowany klasztor. Budynki zniszczył w pierwszej połowie XVII wieku pożar. Odbudowa nastąpiła w latach 1695-1696. W latach 1780-1788 przebudowano fasadę zachodnią kościoła i dobudowano wieżę dzwonniczą. Większość zabudowań klasztornych została rozebrana w 1882 roku. Kościół był restaurowany w latach 1922-1924. Obecnie kościół w głównym zrębie zachował charakter późnogotycki, zbarokizowany podczas odbudowy pod koniec XVII wieku i podczas przebudowy w XVIII wieku. Opinają go na zewnątrz, częściowo gotyckie, szkarpy. Wewnętrzny wystrój kościoła z bogatą dekoracją snycerską pochodzi z lat 1779-1795 i ma charakter jednolicie rokokowy. Z zabudowań klasztornych zachowało się tylko piętrowe skrzydło przylegające od północy do kościoła oraz skarbczyk i kapitularz. Przed kościołem znajduje się barokowa, kamienna figura świętego Wawrzyńca oraz nowsza kamienna figura świętego Jana Nepomucena.
Według licznych przewodników we wnętrzu skrzydła klasztornego znajduje się muzeum - jednak nie jest to do końca prawda. Istniały co prawda plany utworzenia takiej placówki, jednak do dzisiaj nie przyjmuje ona turystów.

W trakcie remontu 2005/2006:

Po remoncie:

Zachód słońca:

Wnętrze

Olejarnia-młyn wodny

Obiekt zbudowany około 1810 roku, obecnie w złym stanie.

Dzwonnica

Dzwonnica pochodzi z XVIII wieku, konstrukcji drewnianej.

Źródło: Marek Olejniczak, Gmina Sieroszewice, przyroda-historia-zabytki, Sieroszewice 2007; Marek Olejniczak, Powiat ostrowski- przewodnik, Ostrów Wielkopolski 2007; Wikipedia, Fot. Aleksander Liebert