Pobernardyński zespół kościelno-klasztorny OO. Jezuitów

Pobernardyński zespół klasztorny pochodzi z XVI wieku, powstały na XIV wiecznym drewniano-murowanym założeniu. Wnętrze świątyni pochodzi z XVIII wieku. Polichromia kościoła, która wypełnia całe sklepienia, to efekt prac zakonnego artysty- Walentego Żebrowskiego. Została wykonana w 1764 roku, ma charakter późnobarokowy. Tematyka polichromii jest bogata, zawiła, pełna symboli, metafor i alegorii. Wiek XX nie był łaskawy dla świątyni, podczas I wojny światowej doszło do znacznych uszkodzeń murów i sklepień kościoła, a podczas II wojny światowej urządzono w niej magazyn. W 1991 roku pożar doszczętnie strawił dachy nad prezbiterium kościoła i dwoma skrzydłami klasztoru. Prace konserwatorskie trwały do 1997, na szczęcie dzięki nim udało się uratować wystrój świątyni. 24 grudnia 1919 roku kościół i klasztor objęli Ojcowie Jezuici.
W 1993 roku wnętrze kościoła zostało wzbogacone o obraz Jezusa Miłosiernego. Od tego czasu kościół stał się istotnym ośrodkiem kultu Miłosierdzia Bożego. W1998 roku podniesiono go do godności Sanktuarium Serca Jezusa Miłosiernego.

Fotografie wykonane dzięki uprzejmości Ojców Jezuitów.