Kościół w Bardzie
dwór,  kościół murowany,  park krajobrazowy,  Powiat wrzesiński- zabytki i atrakcje,  świątynie,  Wielkopolskie zamki, pałace i dwory,  Wieś

Bardo

Wieś położona w powiecie wrzesińskim w gminie Września. Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z 1311 roku, poznajemy wówczas dziedzica Niemira ze Szczytnik, który to odstąpił część wsi Cystersom z Lądu. Informacje źródłowe o istniejącym tutaj dworze pochodzą z 1629 roku. W połowie XVII wieku dobra należały do Młodziejowskich, a następnie Ossowskich i Zbijewskich. W kolejnym stuleciu władali tutaj Suchorzewscy herbu Zaremba. To za sprawą tej rodziny, a konkretnie rotmistrzowi Wincentemu Suchorzewskiemu, wzniesiono pod koniec XVIII wieku nowy dwór. Kolejnymi właścicielami Barda byli Jackowscy herbu Gozdawa, którzy w 1888 roku sprzedali majątek Hutten-Czapskim, którzy pozostawali tutaj do 1939 roku.

Dwór

Obecnie znajdujący się tutaj klasycystyczny dwór zbudowano w pierwszej połowie XIX wieku, a następnie rozbudowywano go na przełomie XIX oraz XX wieku. Korpus główny jest parterowy z mieszkalnym poddaszem, przylega do niego parterowa przybudówka zwieńczona krenelażem. Elewacja korpusu głównego jest siedmioosiowa, ze znacznym ryzalitem w osi środkowej. Zdobią go cztery przyścienne kolumny w wielkim porządku, podtrzymujące trójkątny fronton z herbem Leliwa rodu Hutten- Czapskich. Wokół niewielki park krajobrazowy. Obiekt jest obecnie opuszczony, lecz będący pod opieką nowych właścicieli. Pozostaje liczyć, że z czasem uda się go wyremontować.

Kościół

Pierwsza świątynia istniejąca w tym miejscu została ufundowana przez rodzinę Bardzkich zapewne już w XIII wieku. W okresie reformacji Krzysztof Bardzki około 1570 roku przekazał świątynię protestantom, lecz na początku XVII wieku rodzina powróciła na łono kościoła katolickiego i oddali obiekt katolikom. Wspominana drewniana świątynia istniała do XVIII wieku. Nowy obiekt wzniesiony z fundacji Ignacego Suchorzewskiego powstał najprawdopodobniej w 1783 roku. Jest to trzynawowy obiekt z krótkim prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Wnętrze podzielone jest na nawy kolumnami, wspierającymi pozorne sklepienie kolebkowe. Wyposażenie pochodzi przeważnie z XVIII wieku. Warto wspomnieć, że 9 maja 1848 roku w świątyni podpisano akt kapitulacji, kończący walki powstańcze Wiosny Ludów w Wielkopolsce.

Na cmentarzu zachowały się nagrobki Franciszka Hutten-Czapskiego i jego żony Anny oraz zmarłej w 1875 roku Katarzyny Manickiej. Przy kościele znajduje się figura Najświętszego Serca Pana Jezusa, ufundowana w 1930 roku przez Franciszka Eustachego Hutten-Czapskiego, która została zniszczona przez oficera niemieckiego w 1944 roku. Pełną rekonstrukcję figury przeprowadzono w lipcu 2013 roku.

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

CAPTCHA