Pałac w Karczewie
pałac,  park krajobrazowy,  Powiat grodziski- zabytki i atrakcje,  Wielkopolskie zamki, pałace i dwory,  Wieś

Karczewo

Wieś położona w powiecie grodziskim w gminie Kamieniec. Pierwsze informacje w źródłach pojawiają się w 1352 roku za sprawą właściciela wsi- Tomisława. W XV wieku Karczewo było podzielone co najmniej na trzy części, które należały także do właścicieli pobliskiego Plastowa i Wolkowa. W połowie tegoż stulecia za Macieja z Karczewa powstaje drewniany dwór, karczma, młyn wodny oraz folwark. Karczewscy i ich potomkowie gospodarzyli tutaj przynajmniej do XVII wieku. W pierwszej połowie tegoż stulecia część majątku kupuje Marcin Żegocki, a następnie dziedziczą go synowie Krzysztof i Piotr. W 1654 roku Krzysztof Żegocki sprzedaje dobra Janowi Gnińskiemu h. Trach za kwotę 28 tys. zł.

W kolejnych latach pojawiają się takie nazwiska właścicieli ziemskich jak Rossnowscy, Pruscy, Romatowscy i Rozdrażewscy. W połowie XVIII wieku dla Zbijewskich wybudowano nowy dwór, na którym rodziły się dzieci kolejnych posesorów – Daneykowiczów Ostrowskich, dzierżawców i ekonomów – Kicińskich, a następnie Okuliczów. W 1768 roku zmarła tu przy porodzie Apolonia z Kosickich Okuliczowa, którą pochowano u reformatów w klasztorze w Woźnikach. Wkrótce dobrami zarządzał pisarz Maksymilian Mielżyński h. Nowina. Z okazji ślubu Mikołaja i Brygidy h. Ossoria w 1805 roku postanowiono wybudować w Karczewie nowy dwór na miejscu starszego budynku. Po śmierci Mikołaja 17 lipca 1842 roku dobrami zarządzała wdowa, która kolejną dziedziczką ustanowiła córkę swojej siostry Ludwiki, czyli Emilię Koczorowską z Koczorowa h. Rogala zamężną z Janem Anzelmem Chłapowskim h. Dryja.

W 1885 roku Karczewo liczyło 31 domów z 209 mieszkańcami, zaś domena 28 domów z 499 mieszkańcami. W skład domeny oprócz Karczewa wchodziły 4 folwarki: Jaskółki, Wielkie Sęki, Plastowo i Wolkowo. Wspomniana Emilia Chłapowska zmarła w wieku 87 lat, po czym dobra odziedziczył jej wnuk, Józef Kęszycki. W rękach tej rodziny majątek pozostał aż do wybuchu II wojny światowej.

Pałac

Rezydencja określana pierwotnie mianem skromnego dworu wzniesiona w pierwszej połowie XIX wieku dla Mielżyńskich, a następnie rozbudowana w formie okazałego pałacu w 1908 roku przez architekta Rogera Sławskiego dla Józefa Kęszyckiego. W wyniku prowadzonych prac powstał klasycystyczny pałac z widocznymi cechami neobarokowymi. Obiekt kryty jest dachem czterospadowym i mansardowym na bocznych skrzydłach. W centrum głównego korpusu okazały ryzalit zakończony trójkątnym tympanonem z kartuszem herbowym Kęszyckich. Główne wejście poprzedza przedsionek, przed którym znajduje się zadaszenie w formie przeszklonego daszku wspartego na żeliwnych kolumienkach. Elewacja od strony ogrodu posiada w części środkowej niewielki taras z balustradą oraz trójkątny tympanon. W narożniku północno-wschodnim wieża nakryta stożkowym hełmem. Wnętrze pałacu całkowicie zdewastowane po 1945 roku. Przez pewien czas rezydencja pełniła funkcję publiczną- zapewne przedszkole, a obecnie jest opuszczona. Do czasów współczesnych zachował się środkowy hol z drewnianą stolarką schodów, klatka schodowa dla służby oraz częściowo stolarka drzwiowa i okienna. Widać, że ktoś próbował ratować zabytek, lecz niestety bezskutecznie. Całkiem do niedawna był wystawiony na sprzedaż. Na ten moment obiekt wraz ze zdziczałym parkiem jest dostępny.

Zadanie publiczne pn. „WOW- Wiedza o Wielkopolsce” jest współfinansowane ze środków Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego w Poznaniu – Departament Edukacji i Nauki w ramach otwartego konkursu na realizację w formie wspierania zadań publicznych Województwa Wielkopolskiego w dziedzinie edukacji w roku 2021.

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

CAPTCHA