Ratusz w Krobi
kościół murowany,  legendy wielkopolskie,  Miasto,  Powiat gostyński,  świątynie,  zabytkowy ratusz

Krobia

Miasto położone w powiecie gostyńskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej. Pierwsza informacja o Krobi, występującej wówczas jako wieś, pojawia się w 1232 roku jako własność biskupia z nadania księcia Władysława Odonica. O istniejącej tutaj parafii wiadomo, że istniała już od XI wieku! W połowie XIII wieku była już grodem kasztelańskim, a prawa miejskie uzyskała 1286 roku. Miejscowość rozwijała się dobrze dzięki handlowi i rzemiośle. Na początku XVII wieku była siedzibą synodu w sprawie walki z reformacją. W 1757 roku Krobia została zniszczona przez pożar, a następnie odbudowana. Pod koniec XVIII wieku z uwagi na pruskich zaborców nie należała już do dóbr biskupich.

Ratusz

Ratusz powstały w 1840 roku w neoromańskim stylu w miejscu wcześniejszego, drewnianego obiektu. Jest to obiekt usytuowany w otwartej zabudowie w centrum prostokątnego rynku. Cechą charakterystyczną zabytku jest wysoka czworoboczna wieża zegarowa zwieńczona krenelażem. Parter zdobi boniowanie tynku, a dłuższe elewacje wyróżniają się trzyosiowymi ryzalitami zakończonymi attyką.

Kościół pw. św. Mikołaja

Barokowa świątynia wzniesiona na miejscu poprzedniego średniowiecznego obiektu po wielkim pożarze miasta w latach 1757-1767 z inicjatywy biskupa poznańskiego Teodora Czartoryskiego. Wewnątrz wyposażenie z momentu budowy oraz wcześniejsze, renesansowe takie jak płyty nagrobne oraz kamienna chrzecielnica. Wieża została odbudowana po katastrofie budowlanej z lat 60. XX wieku w latach 1981-1985.

Kaplica pw. św. Idziego

Według miejscowej legendy kościół wzniesiono w miejscu dawnej pustelni. Zachowała się ludowa opowieść o starcu wiodącym skromne życie, jak to na pustelnika przystało. Mimo wielkiej biedy potrafił dzielić się ze wszystkimi tym co miał, lecz z gruszy stanowiącej dla niego główne pożywienie często za sprawą znudzonych dzieci znikały owoce. Wyżalił się kiedyś pewnemu tajemniczemu wędrowcowi, który goszcząc u niego przekazał starcowi zaklęcie, dzięki któremu nikt nie będzie mógł zejść z drzewa bez odpowiedniego pozwolenia. Po iluś latach zawitała do pustelni kostucha, która upomniała się o starca. Ten jako ostatnie życzenie poprosił o zerwanie gruszki z wysokiej gałęzi i uwięził ją w ten sposób na drzewie. Od tego czasu w okolicy nikt nie chorował i nikt nie umarł. Ten stan jednak nie mógł trwać wiecznie, kiedy pustelnik był już gotowy odejść z tego świata uwolnił za pomocą zaklęcia kostuchę. Ta, będąc wściekła, odpowiedziała, że teraz to Ty będziesz mnie szukał prosząc, aby zabrała Cię ze sobą. Pustelnik także opuścił swój dotychczasowy dom i nikt już go nigdy nie widział.

Zostawiając sferę ludowych opowieści i wracając do faktów. Romańska świątynia znajdująca się na niewielkim wzniesieniu powstała na początku XII wieku prawdopodobnie z fundacji Władysława Hermana lub Piotra Włostowica. Z inicjatywy biskupa poznańskiego Andrzeja Bnińskiego została odnowiona w 1440 roku. W 1605 roku przebudowano szczyt zachodni, a około dwieście lat później założono nowy strop. Do dzisiaj zachowała się zasadnicza romańska konstrukcja z murami z ciosanego kamienia polnego. Przy portalach zobaczymy okładziny piaskowe. We wnętrzu na uwagę zasługuje późnobarokowy ołtarz z rzeźbami świętych i obrazem w typie piety z 1669 roku oraz romańska granitowa chrzcielnica.

Zadanie publiczne pn. „WOW- Wiedza o Wielkopolsce” jest współfinansowane ze środków Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego w Poznaniu – Departament Edukacji i Nauki w ramach otwartego konkursu na realizację w formie wspierania zadań publicznych Województwa Wielkopolskiego w dziedzinie edukacji w roku 2021.

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *