Klasztor w Lubiniu
atrakcje i ciekawostki krajoznawcze,  kościół murowany,  Pomnik Historii,  Powiat kościański- zabytki i atrakcje,  świątynie,  szlak piastowski,  Wieś,  Wspomnienia Wielkopolski Edwarda hr. Raczyńskiego

Lubiń

Wieś w gminie Krzywiń, powiat kościański. Liczy około 700 mieszkańców. Położona jest ok. 30 km. na północny-wschód od Leszna. Od początków swojego istnienia Lubiń związany jest z zakonem bernardynów, którzy przybyli tutaj około 1070 roku z opactwa św. Jakuba w Leodium – obecnie Liege w Belgii. Według tradycji z tutejszym opactwem związany był pierwszy polski kronikarz Gall Anonim.

Klasztor w Lubiniu

Wspomnienia Wielkopolski to jest województw poznańskiego, kaliskiego i gnieźnieńskiego przez Edwarda Hr. Raczyńskiego z 1842 roku

Zachodzi wątpliwość, kiedy i przez kogo starożytny klasztór założony został, podobieństwo nazwisk Lubina i Lubusza w języku łacińskim wprowadziło w błąd niektórych pisarzy naszych, którzy na świadectwie niemieckich dziejipisów się zasadzając, książąt Szląskich założycielami klasztoru księży Benedyktynów w Lubiniu bydź twierdzili. Mniemanie to jest mylwem wnosić raczej należy, że Michał Skarbek herbu Abdank hrabia na Górze, klasztor ten w roku 1113 fundował i kościół przy nim z drzewa wystawił. Wizerunek tego Skarbka z XVI jak się zdaje wieku, widzieć się daje w tym gmachu. W XII wieku wymurował Piotr Dunin część kościoła w Lubinie, a raczej cały kościół podług ówczesnego sposobu budowania, to jest Sanctuarium, w którem się wielki ołtarz mieści. (…). W następnych wiekach w skutku podobno pomożenia ludności, dwa razy kościół w Lubiniu rozprzestrzeniano, a tak gmach ten składa się dziś z trzech części, które w rozkładzie swoim żadnego z sobą związku niemają. Tak różnorodne dzieło zająć na chwilę może uwagę badacza starożytności, budowniczemu przecież podobać się niebędzie. Piękniejszym nierównie jest kościół ten wewnątrz, a wysokie jego sklepienia poważny stawiają widok. (…)

Klasztor

Początki klasztoru benedyktynów w Lubiniu sięgają XI wieku. Kto sprowadził tutaj mnichów do końca nie wiadomo, w źródłach ikonograficznych podaje się dwie postacie: komesa Michała z Góry lub Bolesława II Śmiałego. Nieznane bliżej wydarzenia spowodowały przerwanie rozpoczętej z rozmachem budowie obiektu. Powtórna fundacja, tym razem z rąk księcia Bolesława Krzywoustego, miała miejsce w wieku XII. Powracający mnisi zastali na miejscu niedokończone budowle, wykopane rowy i zgromadzony budulec kamienny.

W 1145 roku w nowo powstałym kościele poświęcono ołtarz dedykując go Najświętszej Maryi Pannie. Lata kolejne to rozbudowa kościoła, dostawiając do niego od zachodu masyw wieżowy z emporą-lożą na piętrze i kryptą podwieżową. W pierwszych dziesięcioleciach XIII wieku płytką apsydę zastąpiono wydłużonym prostokątnym prezbiterium, lepiej przystosowanym do modlitw chórowych. Pośrodku chóru znaleźli wieczny spoczynek opaci lubińscy. Kolejna przebudowa miała miejsce w XV wieku, z tego okresu pochodzi szczyt świątyni od strony wschodniej. W XVII wieku i pierwszej połowie wieku XVIII kościół i klasztor przebudowano w stylu barokowym, zachowanym do dzisiaj.


W 1834 roku doprowadzono do kasaty zakonu. Wiązało się to ze zniszczeniem większości budynków klasztornych, rozproszeniem majątku, biblioteki i parametrów liturgicznych. Dopiero po około 100 latach benedyktyni powrócili do Lubinia i wznowili swą działalność, remontując starą siedzibę i planując jej rozbudowę.
Doceniając niezwykłe walory historyczne miejsca na mocy Rozporządzenia Prezydenta RP z dn. 9 grudnia 2009 roku Lubiń uznano za Pomnik Historii.

Kościół pw. św. Leonarda

Pierwotny romański kościół pw. św. Leonarda wzniesiono w pobliżu klasztoru na początku XIII wieku z fundacji benedyktynów. W połowie XIV z inicjatywy opata Pawła Chojnackiego przebudowano go w stylu gotyckim, a następnie pod koniec XVI wieku dodano manierystyczny szczyt oraz nabbudowano prezbiterium. Po kasacie klasztoru świątyni groziła rozbiórka pod materiał budowlany, ale szczęśliwie przekazano go miejscowym ewangelikom, dzięki czemu zabytek przetrwał do dzisiaj. Kościół wzniesiono w urokliwej scenerii na wzgórzu wśród mokradeł. Prawie bez zniekształceń zachowała się wzniesiona z kamiennych ciosów bryła, dzięki czemu należy do cennych zabytków sakralnych epoki.

Zadanie publiczne pn. „WOW- Wiedza o Wielkopolsce” jest współfinansowane ze środków Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego w Poznaniu – Departament Edukacji i Nauki w ramach otwartego konkursu na realizację w formie wspierania zadań publicznych Województwa Wielkopolskiego w dziedzinie edukacji w roku 2021.

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

CAPTCHA