atrakcje i ciekawostki krajoznawcze,  kościół murowany,  Miasto,  Powiat szamotulski- zabytki i atrakcje,  świątynie,  wielkopolska dla rodzin- miejsce przyjazne i dostępne,  zabytkowy ratusz

Obrzycko

Miasto położone w powiecie szamotulskim przy ujściu rzeki Samy do Warty. Pierwotnie Obrzycko było niewielką osadą rybacką położoną przy istotnym szlaku handlowym, korzystając przy tym z lokalizacji przy samej Warcie. Pierwszych informacji historycznych o istniejącym tutaj grodzie kasztelańskim należy szukać już w XIII wieku. Pojawiają się wówczas zapiski o działającym tutaj zakonie rycerskim Joannitów. Prawa miejskie ośrodek mógł uzyskać w połowie XV wieku. Nie znane są do końca przyczyny regresu, który następuje w kolejnym stuleciu i powoduje utratę praw miejskich. W 1580 roku miejscowość występuje już jako wieś.

Panorama Obrzycka
Panorama Obrzycka

W XVII wieku za sprawą Krzysztofa Radziwiłła herbu trzy Trąby do Obrzycka napływają wyznawcy kalwinizmu oraz rzemieślnicy ze Śląska. Z czasem król Władysław IV ponownie nadaje prawa miejskie. Od tego okresu miasto zamienia się z czasem w prężny ośrodek tkacki. Z tego czasu pochodzi zachowany do dzisiaj ratusz. Kolejną ważną osobistością mającą wpływ na miasto jest Władysław Radomicki herbu Kotwicz, fundator wielu świątyń katolickich- taki obiekt zachował się także w Obrzycku.

Koniec XIX wieku to okres zaboru pruskiego, lecz także pojawienia się tutaj wybitnej rodziny Raczyńskich. W 1815 roku, w wyniku podziału majątku Obrzycko wraz z przyległymi folwarkami dostaje Atanazy Raczyński, a później także brat Edward. To im zawdzięcza się powstanie poznańskiej Biblioteki Raczyńskich z ogromnym księgozbiorem oraz zakup kolekcji wspaniałych obrazów prezentowanych w Muzeum Narodowym w Poznaniu, Rogalinie, Śmiełowie i Gołuchowie. W 1825 roku ustanowiono tutaj ordynację obrzycką. W rękach tej rodziny majątek pozostaje aż do 1945 roku. W 1934 roku miasto ponownie utraciło prawa miejskie, by je odzyskać w 1990 roku.

Przystań Obrzycko

Wzorowo zrealizowana w 2014 roku przystań na Warcie zajmująca naturalne obniżenie terenu, które tworzy swojego rodzaju basen portowy. Przystań posiada umocnione brzegi, pomost oraz architekturę towarzyszącą wraz z parkingiem i toaletami przenośnymi. Obrzycko znajduje się na szlaku Wielkiej Pętli Wielkopolskiej.

Rynek z Ratuszem

Obrzycki ratusz należy do najstarszych zabytków miasta i jest świadectwem dawno minionej świetności tego ośrodka. Zasadnicza konstrukcja powstała w połowie XVII wieku, następnie została przebudowana w XIX stuleciu i w tej formie zachowała się do dzisiaj. W międzyczasie w Obrzycku w 1739 roku wybucha niszczycielski pożar, który nie oszczędza także ratusza. Odbudowa następuje po prawie 20 latach.

Ratusz w Obrzycku
Ratusz w Obrzycku

Obecnie jest to nieotynkowany, ceglany, trzykondygnacyjny gmach wzniesiony na planie prostokąta. Od frontu znajduje się charakterystyczna wieżyczka ozdobiona herbem Nałęcz, herbem Raczyńskich oraz łacińską sentencją „Vitam impendere vero” czyli „Życie poświęcić dla prawdy”. Identyczna dewiza widnieje nad wejściem do pałacu Raczyńskich w Obrzycku Zamku. W południową fasadę wprawiona jest oprawa okna z 1527 roku przywieziona z Portugalii w 1843 roku przez Atanazego Raczyńskiego. Piwnice oraz sienie parteru i piętra posiadają sklepienia kolebkowo-krzyżowe, pozostałe stropy są drewniane.

Przez długi czas, w momencie kryzysu miasta od połowy XIX wieku, obiekt pełnił funkcję spichlerza, jednak z czasem szczęśliwie przywrócono jego pierwotną funkcję po remoncie w latach 60. XX wieku. Budynek usytuowany jest po środku rynku, który zamiast pełnić reprezentacyjną rolę w tym niezwykle uroczym miasteczku sprawia wrażenie… wielkiego parkingu. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby pod same ściany ratusza podjechać samochodem, lecz nie jest to akurat powód do zadowolenia. Może z czasem włodarze Obrzycka uwolnią potencjał tego miejsca, który ma szansę stać się perełką wśród wielkopolskich miasteczek.

Kościół katolicki

Kościół parafialny pw. św. Piotra i Pawła wzniesiony w 1714 roku z fundacji Władysława Radomickiego. Późnobarokową część projektował sam Pompeo Ferrari, a późniejsza XX-wieczna przebudowa to już dzieło wybitnego Rogera Sławskiego. W apsydzie wschodniej znajduje się zakrystia, nad którą wznosi się ośmioboczna wieża, prawdopodobnie nadbudowana około 1791 roku. Wnętrzne posiada wyposażenie z epoki, a także starsze dzieła jak obraz Ostatnia Wieczerza autorstwa Eugenio Caxesa z XVII wieku podarowany parafii przez Atanazego Raczyńskiego. Świątynia z reguły jest zamknięta, więc oprócz mszy świętych nie zobaczymy jej wnętrza.

Dawny kościół ewangelicki

Neobarokowy, opuszczony kościół ewangelicki projektu Graffa i Schweizera z Dessau wzniesiony w latach 1909-1911 przy placu Lipowym, na tzw. Nowym Rynku. Sfinansował go Zygmunt Edward Raczyński, który jako ewangelik, został też w nim pochowany w 1937 roku. Oprócz kiepskiego stanu technicznego budynku szpeci go współczesna, nigdy nie zrealizowana do końca bryła domu kultury. Widocznie niegdyś pojawiły się plany przekształcenia świątyni na salę widowiskową, lecz zabrakło pieniędzy oraz zapału. W sąsiedztwie znajduje się dawna pruska szkoła.


Zadanie publiczne pn. „WOW- Wiedza o Wielkopolsce” jest współfinansowane ze środków Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego w Poznaniu – Departament Edukacji i Nauki w ramach otwartego konkursu na realizację w formie wspierania zadań publicznych Województwa Wielkopolskiego w dziedzinie edukacji w roku 2021.

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *