kościół murowany
Osieczna

Osieczna

Oceń atrakcyjność miejsca
[Suma: 3 Średnia: 3.7]

Niewielkie miasto liczące około 2000 mieszkańców, położone ok. 8 km. na północny wschód od Leszna. Osieczna była wzmiankowana po raz na pierwszy w XIV wieku. Miasto z natury miało charakter obronny. Od południa broniło je jezioro, od zachodu rzeczka Samica a od północy i wschodu dolina o płaskim dnie i stromych, porośniętych roślinnością zboczach. Pierwszy zamek wzniesiony w strategicznym miejscu powstał prawdopodobnie za Wojsława Borka. Wielokrotnie przebudowywany stanowi dzisiaj ciekawy punkt na mapie turystycznej regionu. W tutejszym jeziorze w okresie międzywojennym znaleziono średniowieczny miecz z połowy XIII wieku, udowodniający jeszcze starszą niż się można było spodziewać metrykę tutejszego założenia obronnego. Pewną tajemnicą owiana jest dekoracja miecza, miał on zostać ozdobiony koronowaną głową najprawdopodobniej postaci księcia Przemysła II, aspirującego do miana króla.

icon-car.pngFullscreen-Logo
Osieczna

ładowanie mapy - proszę czekać...

Osieczna 51.903400, 16.676200 Osieczna

Wspomnienia Wielkopolski to jest województw poznańskiego, kaliskiego i gnieźnieńskiego przez Edwarda Hr. Raczyńskiego z 1842 roku

Nazwisko tej osady chlubną jest pamiątką dla założyciela onej. Wieść niesie, że gdy w XIII wieku dziedzic Koźmina, człowiek gwałtowny i niespokojny okoliczne rabował włości, mieszkańcy onych niemogąc się oprzeć napastnikowi, szukali wsparcia u właściciela Osieczny, który nie tylko własnego majątku dzielnie bronił, ale nawet słabszym współobywatelom pomocy udzielał. Wdzięczność ziomków nazwała odsieczą miejsce, gdzie ów odważny mieszkał sąsiad, ztąd poszło z czasem nazwisko Osieczny. Miasteczko to w jęwzyku niemieckim bocianiem giazdem, czyli Storchnest się zowie, tak je w XVI wieku na pośmiewisko przezwali pierwsi osadnicy niemieccy z powodu, że im się szczupłem być zdało. Osadników tych sprowadził Górka, óczesny dziedzic Osieczny, które za zazwoleniem Zygmunta Igo, wieś tę już wtenczas zamożną i ludną do rzędu miast wyniósł i prawo jej Magdeburskie nadał. Zamek w Osiecznie nad jeziorem przez Górków stawiany, przekształcili w późniejszych czasach Czarnkowscy i Opalińscy. O budowie tego zamku ciekawe się w tej okolicy zachowało podanie. Zapewniali nas tameczni mieszkańcy, że założyciel jego pragnąc zabezpieczyć sobie ustęp z twierdzy w przypadku gwałtownego niebezpieczeństwa, oraz ułatwić wycieczki, kazał sklepić z kamieni pod jeziorem ganek prowadzący do gęstych zarośli za jeziorem położonych. Szukaliśmy ciekawie w dolnych zamku piętrach śladów tej budowli, która nam Tunnel Londyński przypominała, usiłowania nasze przecież były bezskuteczne. Jeżeli ten ganek w rzeczy samej istniał, ciekawa by było dociec, jakim sposobem założyciel zabezpieczył go od sączenia wody, którą jak wiadomo z Tunnelu Londyńskiego co kilka dni wylewać potrzeba.

Zamek

Zamek został wzniesiony w XV wieku dla Borków. Początkowo miał plan zbliżony do kwadratu o boku 25 metrów, a mury obwodowe obejmowały drewnianą zabudowę. Jeszcze w XV wieku wzniesiono trzy skrzydła oraz czworoboczną wieżę w narożniku północno-wschodnim. Późniejsze przebudowy zatarły jego pierwotnie gotycki charakter. Swój obecny kształt zawdzięcza przebudowie przeprowadzonej przez berlińskie biuro architektoniczne Reimer-Koerte w latach 1890-1908. Najstarsza zachowana sala pochodzi z XVII wieku i jest to sala rycerska nakryta sklepieniem kolebkowo-krzyżowym. Szczególną uwagę warto zwrócić na manierystyczny portal pochodzący z ok. 1600 roku. Dziś w zamku znajduje się Centrum Rehabilitacji w Osiecznej.

Kościół farny

Późnogotycki kościół pw. św. Trójcy zbudowany z inicjatywy Andrzeja Górki około 1540 roku.

Wiatraki

Zespół trzech zabytkowych wiatraków z XVIII wieku. Zlokalizowane są one na wzgórzu, gdyż w tym miejscu były sprzyjające warunki. Wzgórze było miejscem stoczonej bitwy z pruskim najeźdźcą 11 stycznia 1919 roku nazwanej „Bitwą pod Wiatrakami”.

Klasztor

Zespół klasztorny Franciszkanów z XVIII wieku powstały z inicjatywy Józefa Mycielskiego według projektu włoskiego architekta Pompeo Ferrariego. Rokokowe wnętrza wykończono w latach 1784-1787 przez Antoniego Schultza z drewna dębowego.

0

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

error

Podoba Ci się strona? Powiedz o niej znajomym