atrakcje i ciekawostki krajoznawcze,  kościół murowany,  Miasto,  pałac,  park krajobrazowy,  Powiat szamotulski- zabytki i atrakcje,  Puszcza Notecka,  świątynie,  wielkopolska dla rodzin- miejsce przyjazne i dostępne,  Wielkopolskie zamki, pałace i dwory

Pniewy

Miasto położone w powiecie szamotulskim nad Jeziorem Pniewskim. Warto zwrócić uwagę na znajdujący się tutaj barokowy pałac Szołdrskich z XVIII wieku oraz trzy świątynie o walorach zabytkowych.

Pierwsze wzmianki o Pniewach pojawiają się w XIII wieku. Aż do XX wieku pozostawały miastem prywatnym, którego właścicielami byli Pniewscy, Potuliccy, Ostrorogowie, Rydzyńscy, Kęszyccy, Szołdrscy, Mielżyńscy a od 1822 roku w rękach rodziny Rappardów, a następnie Massenbachów.

Po całkiem sympatycznym, niemałych rozmiarów rynku hula wiatr. To także miejsce postoju samochódów, których właściciele nieżadko wjeżdzają na sam środek pustego placu. To typowy problem braku pomysłu na rewitację i wyboru kostki granitowej jako głównego elementu dekoracyjnego, która choć sama w sobie jest dobrej jakości, tak w nadmiarze nie jest przestrzenią przyjazną i nie zachęca do dłuższego pobytu.

Pałac

Pałac został wzniesiony w połowie XVIII wieku dla Władysława Szołdrskiego, który w tym czasie pełnił funkcję starosty generalnego Wielkopolski. Głównym budowniczym rezydencji był Franciszek Hancke z Leszna. Obecny wygląd budynek zawdzięcza przebudowie dokonanej na zlecenie rodziny von Massenbach w 1872 roku. W 1939 roku właścicielem był Karol von Massenbach.

Jest to rezydencja dwukondygnacyjna, nakryta czterospadowymi dachami. W elewacji frontowej umieszczono trójosiowy ryzalit zwieńczony dekoracyjnym szczytem z kartuszem herbowym Szołdrskich „Łodzia” i datą 1739. Do korpusu głównego przylegają dwa boczne skrzydła obejmujące niewielki dziedziniec.

Rezydencja przechodzi obecnie remont. Pałac dostępny z zewnątrz.

Kościół pw. św. Wawrzyńca

Piewsze wznianki o świątyni pojawiają się w 1405 roku. Uległa ona zniszczeniu podczas wielkich pożarów miasta w 1635 i 1722 roku. W XVIII wieku wzniesiono więc nowy kośćiół, który stoi do dzisiaj. Najstarsza część tego obiektu to kruchta dobudowana do pierwotnej świątyni późnogotyckiej – murowana, wzniesiona na przełomie XVI i XVII stulecia.

Z dawnego wystroju wnętrza pozostała kamienna późnogotycka chrzcielnica (umiejscowiona obecnie w kruchcie), pochodząca zapewne z końca XV lub początków następnego stulecia.

Zabytkowy charakter przedstawia także ceglana dzwonnica wybudowana w ostatnim kwartale XVIII wieku, integralnie związana z murem otaczającym budowlę.

Kościół pw. św. Ducha

Świątynia z 1783 roku z fundacji Wawrzyńca Kosińskiego. We wnętrzu wyposażenie z przełomu XVII/XVIII wieku.

Kościół pw. św. Jana Chrzciciela

Neoromański kościół z połowy XIX wieku, dawna świątynia ewangelicka.

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *